Ja, en dan wordt er gezegd dat het verstand met de jaren komt.

Ooit in een grijs verleden - ik was onverstandig en een jaar of zeventien - heb ik mij voorgenomen een marathon te lopen voor ik 60 jaar zou zijn. Och je bent jong en je wil wat!! Gelukkig leed ik toen aan aan Oost-Indisch geheugenverlies. Het plan werd snel verdrongen.

Via het voorzitterschap van de jeugdcommissie van LTC Rapid ben ik gaan hardlopen. Toen was ik al wat ouder en bijna grijs. Een jaar of 42.

In mijn jeugdplan stond dat conditietraining verplicht was voor de selectie. En als voorzitter geef je natuurlijk het goede voorbeeld. Met 6 mannen en een trainer togen we ieder zondag naar het bos. Duurlopen en intervallen het kon niet op. De eerste weken denk je dood te gaan en dan: een wedstrijdje over 10 km. en je haalt een paar mannen in. Dat is kicken.

Het leven gaat echter verder en we hebben het altijd druk, druk druk. Dus het loopgroepje viel na een jaar of drie uit elkaar.

Ik bleef echter "hardlopen" onregelmatig en onverstandig maar met veel plezier. En ging werken bij PNO. Een pensioenfonds met een grote groep sportievelingen onder het personeel. Hardlopen, Tennis, biljarten, klimmen of voetballen. Voor alles is wel een groepje te vormen.

En een collega zeï: "Anja ga je mee de "van Dam tot Dam lopen" maar 16 km. En Anja deed mee. 1997 het jaar dat de scaters de tunnel instormde, letterlijk. Als kegeltjes over elkaar heen. Ondanks een late start, weinig water, nauwelijks training en nog een paar van die minpunten overwon het doorzettingsvermogen.

Anja finishte binnen de tijd. Er werd door een collega al voorzichtig gesproken over een marathon en mijn verdrongen jeugdplan vlamde weer op. Oke, dat doen we als ik Egmond, de halve marathon, binnen 2,5 uur loop. Maar dat was ook alles.

Egmond, de halve marathon volgde. De cityrun van Hilversum - 10 km - stond ook op het bedrijfsprogramma. En de jaren gingen voorbij. Nauwelijks getraind deed ik met veel plezier mee aan de "loopjes". TOTDAT de: van Dam tot Dam 2004 erg slecht ging en ik me realiseerde dat ik moest opschieten wilde ik voor mijn 60e een marathon lopen.

In oktober werd ik lid bij de atletiekvereniging en ging tweemaal per week met de club trainen. Op zondag liep ik mijn eigen programma. Eigenwijs en ijzerenheinig gaf ik me meteen op voor Rotterdam. Zou ik Egmond niet binnen mijn limiet van 2,5 uur lopen dan had ik pech en was mijn inschrijfgeld kwijt, immers dan zou ik geen marathon lopen.

De meeste kennen het slot van dit verhaal al. 10 APRIL 2005, het was een graad of 12 en het miezerde. Mijn favoriete loopweer. Ik heb er geen seconde aan getwijfeld dat het mis kon gaan.

Ja, wel de voorliggende dagen want het werd steeds warmer en boven de 14 graden kan ik daar een behoorlijk probleem mee hebben.

Het is een groot feest voor mij geweest. Ik liep regelmatig, had geen behoefte om te wandelen en voelde mij fantastisch.
Eindtijd 4 uur en 58 min. Gewoon netjes binnen mijn streeftijd van 5 uur. Ik had het gevoeld dat ik nog wel verder kon, kijk maar.


Die man in de witte trui naast mij liep zijn 64e marathon en we hebben hele stukken samen opgelopen.
Dat ik op "mijn manier" gelopen heb bleek de volgende dag. Geen centje spierpijn, ook later niet. Op dinsdag deed ik weer gewoon mee aan de training.

Dit is wat ik altijd in gedachte heb gehad. Een marathon lopen op een gezonde manier zonder er last van te hebben achteraf.

Anja